Son nebinin göz bebeğisin, binlerce esfiyanın duası. Sen okunan kitabın ayetleri, hatemül enbiyanın rüyası… Parlak bir şeriat ve yolsun. Aydınlık bir fecr ve nursun… Yeter artık birilerine aldanıp da yol yürüdüğün, çile çektiğin, yeter artık şaklabanlar ardında günlerini geçirdiğin, zamanını heder ettiğin. Sen Musa’nın asasısın, ortaya atıl ve devir tüm Firavunları. Sen İsa’nın havarisi, kalk ayağa ve dağıt tüm karanlıkları. Ebu Dücane`nin bandajısın Uhud’ta. Âlinin kılıcısın Bedir ve Hayber`in meydanlarında. Sen ümmeti kamilesin, yerle bir et şirkin saraylarını, yeniden ihya et adalet saraylarını…
Ey kemiyeti keyfiyetine galebe çalan ümmet, yeter bu halin. Sen ayetler ile dirilen ümmet, nerede hakkın olan adalet ve hürriyet. Bak tabilerin darmadağın, sen ise bir anadan doğmuş gibi yeknesak bir cemiyet. Kalk Sen de topla tabilerini. Al onları merhametle yüklü ana kucağına. Bırakma zalimlerin ellerine, despotların avuçlarına. Onlar senin âşıkların neden sahip çıkmazsın? Onlar senin yoldaşların niye başka yoldaşlara teslim edersin? Dirilt artık onları da kitabın ayetleriyle. Öğret onlara gerçek özgürlüğün Âlemlerin Rabbine boyun eğmekte olduğunu. Gerçek özgürlüğün prangalara vurulmuş olsan bile, zindanlar ve sürgünleri kuşansan bile bu dünyada, Rabbi Rahimin kulluğunda olduğunu…
Ey ümmeti kâmile gün senin günün, doğan şafak senin kutlu şafağın… Şahlan artık, kalk ayağa… Sil baştan karanlığın ordularını, zulmün düzenlerini, Firavun saraylarını… Bak bir fecr doğuyor ki parçalıyor tüm karanlıkları. Sen de adan her şeyinle bu kutlu fecre. Geç ana, baba ve yardan Yarların Yarı, Dostların Dostu, tek asıl Dost uğruna. Sen yaralı bir kuş değilsin ki avcının kollarında, ya da nazlı bir ceylan değilsin ki, aslanların önünde. Sen aslan gibi kükremiş bir ecdadın yadigârısın, mirasçısısın. Sen tarihleri yeniden yazan bir ordunun ferdisin, yiğidisin. Sen sürgünü hicret, zindanı halvet ve Allah yolundaki bir ölümü şehadet bilen bir düşüncenin salikisin, tabisisin. Sana ne oluyor ki sanki savaşmaktan bıkmışsın. Oturmayı marifet bilmiş, mücadeleden el etek çekmişsin. Silahları omzundan indirmiş, mabedlerde inzivaya inmişsin. Sana yakıştı mı bu hal ey ümmeti kâmile. Sen aslanlar yetiştiren bir vadi, Sen umutlar vadeden bir Mesih, bir Mehdi, Sen karanlıkları yaran kutlu bir şafak, Sen huzur vadeden kara karşısında ak… Yetti artık doğan şafağı kuşan ve tarihlere yeniden şan ver. Yıkılsın zalimlerin devleti, kuşatsın insanlığı adillerin himmeti…
Ey kutlu ümmet, ümmeti kâmile! Yürü artık tereddüt etme, arkana bakma. Sen güneşler kadar aydınlık bir yolun sahibisin. Sen tarihi şanla yazan bir ümmetin neslisin. Dağ başlarında yuvalanan yiğitlerin, ölümlere lebbeyk diyen şehidlerin, kanlara boyanmış asil agitlerin bak bugün tümü ayaktalar meydanlarda, dağlarda ve ovalarda… Kuşatmışlar hayatın her yanını mabedlerde, mescitlerde ve sokaklarda… Özgürlük için yola çıkmış bir ümmet. Haykırış tek: bitsin artık kula kulluk ve bitsin artık bu zillet…
Bak sen mücahitlerin gayretisin, abitlerin duası... Bak Sen âşıkların aşkısın, yiğitlerin sevdası… Mahkûmların gözyaşı, azadların rüyası… Bak milyonlar meydanlarda sana doğru koşuyor. O nurlu yüzünü görmek için can ve maldan geçiyor. Müjde sana âşıkların yeniden sokaklara dökülmüş, Medine ehli misali Talael bedrular her tarafta işitiliyor. Gel ey ümmeti kâmile gel. Olman gerektiği gibi, gelmen gerektiği gibi asalet ve izzet ile gel. Gel ki bitsin zulmün karanlıkları. Yıkılsın zalimlerin tahtları. Kurulsun huzur ve sükûn diyarları. Coşsun âşıkların yeniden, iman feveran etsin. Âlemlerin Rabbine eğilen alın yeniden mutmainlik hissetsin. Gel gelişin cennetler kursun Beni âdeme. Huzur ve sükûn gelsin gönüllere, kalplere… Gel doğan güneş gelişinin habercisi son doğuş olsun. Beklemekten yorulan bu gönül, gelişinle sürur ve sevinç dolsun…
Zülfikar Fırat / İnzar Dergisi – Ağustos 2013
Zülfikar Fırat