Günler dağ gibi kayaların ağırlığına bürünmüş, geçmek bilmiyordu adeta. Aslında her gün, her saat, her dakika yaşıyordu bu heyecanı. Ama o gün bir başka olacaktı. Sadece kendisi mi? Onun gibi milyonlarca sevdalıyla birlikte biz seni görmeden sevdik diyecekti. Biz sana, görmeden âşık olduk.
M. Salih Gönül
Günler dağ gibi kayaların ağırlığına bürünmüş, geçmek bilmiyordu adeta. Aslında her gün, her saat, her dakika yaşıyordu bu heyecanı. Ama o gün bir başka olacaktı. Sadece kendisi mi? Onun gibi milyonlarca sevdalıyla birlikte ”biz seni görmeden sevdik ”diyecekti. Biz sana, görmeden âşık olduk.
Geçen seneyi hatırladı. Gözyaşları içinde okumuştu sevdasını. Bizde seni sevdik. Seni bir defa görmek için malımızı, mülkümüzü, evlatlarımızı ve bütün varlığımızı feda ederiz. Hatta canımızı bile feda ederiz ya Resulullah diye haykırmıştı meydanda. Hem de olanca gücüyle ve samimiyetiyle. Bir kez daha gözleri doldu. Yaşlar rahmet yüklü bir buluttan boşanırcasına indi. Nur yüzünden süzülüp başörtüsünü ıslattı. Bu yaşlar damla damla cehennem söndüren bir sele dönüşüverdiler. Bu yaşlar bir aşkın, bir sevdanın, bir inanmışlığın delilleri olarak yazıldılar defterlere satır satır.
Hani “hayâ güzeldir. Kadınlarda daha güzeldir” diyordu ya Hz. Peygamber(sav), işte bu güzel sözün kanıtıydı adeta bu küçük yürek. Edeple babasından izin istedi Diyarbakır’daki Kutlu Doğum etkinliğine gitmek için. Kızını İslami bir terbiyeyle büyüten baba gurur duydu kızının bu isteğinden “tabi gidebilirsin ”dedi. Kızındaki bu peygamber aşkı, onun da annesin de kardeşlerinin de dikkatini çekmişti.
Babasının iznini alınca tarifsiz bir sevince gark oldu yüreği. Yarın… Evet, yarın haykıracaktı sevdasını. Avazı çıktığı kadar, sesi kısılana kadar salavat çekecek, tekbir getirecek ”ey canım, ey cananım ben senin aşkına muhtacım ”diyecekti. “Bugün buradan sana olan sevgimi, sana olan aşkımı, sana olan hasretimi sunuyorum. Kabul eyle ya Resulullah” diyecekti.
Ve işte vakit gelmişti. Dolabını açtı hazırlanmak için. Astığı yazıya gözü kaydı: “Sümeyye dikkat! Ölüm var!” Hazırlandı, özenle örttü başörtüsünü. Üstüne kelime-i tevhid yazılı bandajını bağladı. Bayrağını aldı ve yola koyuldular.
Alana yaklaştıklarında yüreğindeki heyecan dudaklarından dökülüyordu artık. Kâh tekbirle kâh salavatla... Elindeki tevhid sancağını durmadan sallıyor, bu sevdanın önüne geçmek isteyenlere meydan okuyordu adeta. Zalimler, despotlar, sevdamızdan nasiplenmemiş zavallılar! Gücünüz yetiyorsa bırakın bu sevdanın önüne geçmeyi, sadece beni engelleyin de görelim.
Ama oda ne? Aman dikkat Sümeyye’m! Gülizar’ın nadide gülü. En güzel gülün sevdalı bülbülü. Aşkın şekil bulmuş hali. Neden kıpırdamıyor ahu gözlerin? Neden susuyor "biz seni görmeden sevdik "diyen dilin? Neden tevhid sancağını küfrün beynine indirircesine sallamıyor ellerin?
Sümeyye’m, gül yüzlüm! Annen bugün için büyütmüştü seni. Aşkının gözyaşlarını, şeref madalyası olarak taşıyacak göğsünde. Sana olan hasretini yüreğine gömüp sevdamıza, aşkımıza Hz. Ahmed (SAV)’e selam söyle diyor yanı başında duyuyor musun? Duyuyorsun gül yüzlüm, duyuyorsun. Aşkımızı anlatmayı unutma.
Sümeyye’m, nur yüzlüm! Babalar farklı severmiş kızlarını. Baban ardından yaş değil, şükür döktü gözlerinden. "Vallahi var olan kızlarım da bu uğurda ölseler gam yemem ”dedi. O kızlarını sevmeyi, senin aşkından öğrenmişti. Fatıma’nın, Zeynep’in, Rukiye’nin babasından öğrenmişti. Bugün seni, ona gönderiyor. Bunu anlatmayı unutma olur mu?
Sümeyye’m, gül yüzlüm! Gittin binlerce Peygamber Sevdalısının yüreğini götürdün kendinle. Binlerce yüreği hüzne boğdun. Belki belli etmediler ama kalplerine akıttılar gözyaşlarını.
Sana imrendiler. Belki de kıskandılar böyle bir şerefi. Nice babayiğitler beklerken bu şerefli gidişi, sana bakıp için için yandılar.
Sümeyye’m, nur yüzlüm! Şimdi sana methiyeler yazmak mı düştü payımıza? Oysaki yıllardır bu gidişi beklerken, bu gidiş için dua ederken bu gidişi anlatmak mı kaldı bize. Olsun gül yüzlüm. Peygamber Sevdalılarının nurlu elçisi! Madem geçip gittin onca sevdalıyı. Madem aşkımıza hepimizden önce kavuştun. Öyleyse gül yüzlüm, selam söyle canımıza. Canımızın cananına. Ümmeti olmakla şeref duyduğumuz Habibullah’a. Ve de ki aşkın için bekleyen milyonlarca sevdalın var. Ben onlardan selam getirdim. Aşk yüklü sözler getirdim. Hiç solmayan taptaze sevdalar getirdim. Kabul eyle, kabul eyle, kabul eyle...
Mehmet Salih Gönül / İnzar Dergisi – Haziran 2013 (104. Saayı)
Geçen seneyi hatırladı. Gözyaşları içinde okumuştu sevdasını. Bizde seni sevdik. Seni bir defa görmek için malımızı, mülkümüzü, evlatlarımızı ve bütün varlığımızı feda ederiz. Hatta canımızı bile feda ederiz ya Resulullah diye haykırmıştı meydanda. Hem de olanca gücüyle ve samimiyetiyle. Bir kez daha gözleri doldu. Yaşlar rahmet yüklü bir buluttan boşanırcasına indi. Nur yüzünden süzülüp başörtüsünü ıslattı. Bu yaşlar damla damla cehennem söndüren bir sele dönüşüverdiler. Bu yaşlar bir aşkın, bir sevdanın, bir inanmışlığın delilleri olarak yazıldılar defterlere satır satır.
Hani “hayâ güzeldir. Kadınlarda daha güzeldir” diyordu ya Hz. Peygamber(sav), işte bu güzel sözün kanıtıydı adeta bu küçük yürek. Edeple babasından izin istedi Diyarbakır’daki Kutlu Doğum etkinliğine gitmek için. Kızını İslami bir terbiyeyle büyüten baba gurur duydu kızının bu isteğinden “tabi gidebilirsin ”dedi. Kızındaki bu peygamber aşkı, onun da annesin de kardeşlerinin de dikkatini çekmişti.
Babasının iznini alınca tarifsiz bir sevince gark oldu yüreği. Yarın… Evet, yarın haykıracaktı sevdasını. Avazı çıktığı kadar, sesi kısılana kadar salavat çekecek, tekbir getirecek ”ey canım, ey cananım ben senin aşkına muhtacım ”diyecekti. “Bugün buradan sana olan sevgimi, sana olan aşkımı, sana olan hasretimi sunuyorum. Kabul eyle ya Resulullah” diyecekti.
Ve işte vakit gelmişti. Dolabını açtı hazırlanmak için. Astığı yazıya gözü kaydı: “Sümeyye dikkat! Ölüm var!” Hazırlandı, özenle örttü başörtüsünü. Üstüne kelime-i tevhid yazılı bandajını bağladı. Bayrağını aldı ve yola koyuldular.
Alana yaklaştıklarında yüreğindeki heyecan dudaklarından dökülüyordu artık. Kâh tekbirle kâh salavatla... Elindeki tevhid sancağını durmadan sallıyor, bu sevdanın önüne geçmek isteyenlere meydan okuyordu adeta. Zalimler, despotlar, sevdamızdan nasiplenmemiş zavallılar! Gücünüz yetiyorsa bırakın bu sevdanın önüne geçmeyi, sadece beni engelleyin de görelim.
Ama oda ne? Aman dikkat Sümeyye’m! Gülizar’ın nadide gülü. En güzel gülün sevdalı bülbülü. Aşkın şekil bulmuş hali. Neden kıpırdamıyor ahu gözlerin? Neden susuyor "biz seni görmeden sevdik "diyen dilin? Neden tevhid sancağını küfrün beynine indirircesine sallamıyor ellerin?
Sümeyye’m, gül yüzlüm! Annen bugün için büyütmüştü seni. Aşkının gözyaşlarını, şeref madalyası olarak taşıyacak göğsünde. Sana olan hasretini yüreğine gömüp sevdamıza, aşkımıza Hz. Ahmed (SAV)’e selam söyle diyor yanı başında duyuyor musun? Duyuyorsun gül yüzlüm, duyuyorsun. Aşkımızı anlatmayı unutma.
Sümeyye’m, nur yüzlüm! Babalar farklı severmiş kızlarını. Baban ardından yaş değil, şükür döktü gözlerinden. "Vallahi var olan kızlarım da bu uğurda ölseler gam yemem ”dedi. O kızlarını sevmeyi, senin aşkından öğrenmişti. Fatıma’nın, Zeynep’in, Rukiye’nin babasından öğrenmişti. Bugün seni, ona gönderiyor. Bunu anlatmayı unutma olur mu?
Sümeyye’m, gül yüzlüm! Gittin binlerce Peygamber Sevdalısının yüreğini götürdün kendinle. Binlerce yüreği hüzne boğdun. Belki belli etmediler ama kalplerine akıttılar gözyaşlarını.
Sana imrendiler. Belki de kıskandılar böyle bir şerefi. Nice babayiğitler beklerken bu şerefli gidişi, sana bakıp için için yandılar.
Sümeyye’m, nur yüzlüm! Şimdi sana methiyeler yazmak mı düştü payımıza? Oysaki yıllardır bu gidişi beklerken, bu gidiş için dua ederken bu gidişi anlatmak mı kaldı bize. Olsun gül yüzlüm. Peygamber Sevdalılarının nurlu elçisi! Madem geçip gittin onca sevdalıyı. Madem aşkımıza hepimizden önce kavuştun. Öyleyse gül yüzlüm, selam söyle canımıza. Canımızın cananına. Ümmeti olmakla şeref duyduğumuz Habibullah’a. Ve de ki aşkın için bekleyen milyonlarca sevdalın var. Ben onlardan selam getirdim. Aşk yüklü sözler getirdim. Hiç solmayan taptaze sevdalar getirdim. Kabul eyle, kabul eyle, kabul eyle...
Mehmet Salih Gönül / İnzar Dergisi – Haziran 2013 (104. Saayı)
M. Salih Gönül