Ocak’ta yananlar

Her ayda saklı sırlarımız var bizim. Haziran gibi… Eylül gibi… Ocak gibi… En çok Ocak’ta bulutlanır gözlerim Bir an, Ocak’ın orta yerinde sağanak halinde yağar Kurşun misali damlalar… Yağdır ey gözüm, Pınarının kurumasından korkma! Yağarsa rahmet olur, hasret olur Neticesi vuslat olur… Yağsın gözlerden rahmet ki Minnet borcumuzdur bu, davayı miras bırakana. Nisan yağmuru gibi yağsın, Ocak’ın zemherisinde… Babasından koparılmış bir evlat gibi Ocağı sönmüş bir Ocak gibi Zemheride yanar gibi yan yüreğim… Ayaz acıtırmış, Soğuk yakarmış, bildim bunu Ocak’ın sönmesiyle, Ocağımızın yanmasıyla bildim… ‘Ocağımın yerine ben yanaydım’ diyenlerin Bir Eylül günü, düşen bir yaprak misali Vuslata erdiğini bildim… Ocağımız bir kardelen oldu, bembeyaz kışın ortasında. Hüzün, gam, keder mi? Kardeş olduk onlarla senden sonra ey Ocak! Bir çocuk gibi yıllar geçtikçe büyüdü hasretin Yoluna revan olanların 20’lik hasretleri var şimdi. … Koca koca yıllar geçti aradan Koca koca insanlara dönüştük… Biz de görüyorduk artık Hem de eskisinden daha iyi! Öyle ya şakaklarımıza dayanan soğuk namlular, Ruhlarımıza değilse de bedenlerimize vurulan prangalar görmüştük bir zamanlar. Biz de biliyorduk artık bir şeyler… Ocağın, canı uğruna koruduğu uhuvvetin Tek kullanımlık menfaate dönebildiğini öğrenmiştik. Aslında iyi insanlardık ama bir de damarımıza basılmasa… Gâh Ekim tuttu bizi ayakta gâh Haziran… Aylar da bir gün gibi kısalınca ne kaldı elimizde? … Yol arkadaşı olmayan, tökezler durur yollarda. Öyle bir derde düştük ki dert de derman da yolda, yoldaşta… 20 yıl önce yakan ayaz, ne çabuk bıraktı yerini nisyana… Nisyan ki ar ettirir er olana. Ama heyhat! Er nerede! Ar nerede!
inzar