Ey İsrail oğulları, “ahiret yurdu (cennet) başkalarının değil de yalnızca sizin ise, haydi hemen ölümü temenni ediniz, iddianızda da doğru iseniz”(Bakara:94)
Bu iki Ayetin cevabı “etmezler” “asla etmeyecekler” şeklindedir. Bu iki ayete “lebbeyk” diyen Ümmet, İslam ümmetidir. İslam Ümmeti, bu çağrıya “lebbeyk” diyerek hem Allah’ın dostu olduğunu ortaya koymuş, hem de ahiretin kendisi için halis bir yurt olduğuna şeksiz şüphesiz iman etmiştir.
Ümmet ne zaman sıkışsa, birileri caydırıcılığını sınasa, gücünü hafife alsa, zalimler, silahlarıyla ona meydan okusa şehadet âşıkları, Allah dostları, salih ve mücahit zatlar “evet biz Allah’ın dostlarıyız” “evet ahiret yurdunu tercih ediyoruz” diyerek Ümmete bir menfez açmış, zalimlerin saldırganlığını etkisiz hale getirmiştir.
Ümmet-i Muhammed hiçbir zaman bu çağrıya “lebbeyk” diyenlerden hali olmamıştır. Bu da tarih boyunca ümmetin kuşatılmasını, tazyik ve tehdit ile boyun eğmesini engellemiştir.
Şehadet; ameli ve filli olarak beni israilin “lebbeyk” demekten korktuğu bu çağrıya olumlu cevap vermektir. Buna gerektiğinde tereddütsüz icabet ettiği içindir ki bu ümmet hiçbir zaman tutsak edilememiştir. Bugün itibariyle ümmeti Muhammed, kendisinin üretebildiği hiçbir caydırıcı silaha sahip değildir. Dünyada şu anda tedavülde olan markalardan hiç birisi Müslümanlar tarafından üretilmiş değildir. Buna rağmen Müslümanlar güçlüdür, caydırıcıdır. Kendilerine büyük güvenleri vardır. Bunun da sebebi kimsenin icabet edemediği o çağrıya kendilerinin “lebbeyk” demesidir.
Şehitlik ve şahitlik, Allah’ı veli edinme, dünyayı fani bilip ahireti gerçek yurt bilmektir. Bunu yapan buna yakinen inanan her Müslüman şehit mertebesindedir. Resulullah (SAV), “içinden şehit olmayı dileyen herkese şehitlik sevabı verilir.” buyurmuştur. Şehitliği temenni edebilmek için de dünyayı sevmemek ve Allah’ı veli edinmek gerekir. Buna göre Allah’ı veli edinen ahireti gerçek yurt kabul eden herkes filhakika şehittir. Çünkü Allah’ın iki çağrısına icabet ederek, bunu ispatlamıştır. Aslında şehit olmak için ya Allah yolunda öldürülmüş olmak ya da ölmüş olmak gerekir. Dünya hayatına dalmayan, Allah’ı veli edinen her Müslüman esasen dünyanın prangasından kurtulmuştur. Bu da bir nevi şehitliktir, şahitliktir.
Her Müslüman sadece beni israile yönelik olduğu düşünülen o daveti düşünmelidir. Eğer o çağrıya halis bir şekilde “evet, ben ölümü temenni edebilirim!” diyebiliyor “ben Allah’ın velisiyim” ve “ahiret yurdu benim için daha hayırlıdır” diye haykırabiliyorsa o el hak şehittir, bu inancının fiili şahididir.
Bu çağrı sadece savaş halinde değil, diğer zamanlarda da hüküm ifade ediyor. Çünkü sadece savaş ve mücadele ortamının değil, sükûnet ortamının da şehadete ihtiyacı vardır. Nasıl ki cihatta dünyaya bağlı olmamak Müslümanlara büyük bir azim kazandırıyorsa aynı şekilde sükûnet ortamında da böyle düşünmek onlara dünyanın fitne ve büyüsüne karşı çok sağlam ve güvenilir bir koruma bahşediyor.
Bu, açık bir şekilde insanlığa imam olduğunu iddia eden ümmete bir çağrıdır. Yani adeta Hak Teâlâ şunu buyuruyor, “Eğer siz gerçekten Allah’ın dostları olarak insanlığın imamları olduğunuza inanıyorsanız o zaman ahiret size daha sevimli gelmelidir ki adil olabilesiniz. Dünyayı basit görürseniz aziz olursunuz. İnsanlara İmam olmak için de Aziz olmak gerekir. Dünyayı seven, ahiret yurdunu ihmal eden, Allah’a veli olduğunu unutan kimse nasıl insanlara imamlık yapabilir? Nasıl dünyanın fitnesine karşı kendisini koruyabilir? Dahası nasıl tehlike ortaya çıktığında herkesten önce öne atılabilir? Nitekim eğer ahiret hayatı size has ise o halde ölümü temenni edin ayetinin cevabı “asla etmezler şeklindedir.” Bu da rahat ortamda sükûnet ortamında ölümü temenni etmenin savaş ortamından daha zor olduğunu göstermektedir.
Allah (cc), “Resul size şahit olsun siz de insanlara şahit olasınız diye sizi vasat bir ümmet kıldık” (Bakara:143) buyurur. Buradaki “şahitlik” ile “şehitlik” aynı köktendir. Resulullah’ın şahitliği, getirdiği mesajı uygulamasıdır. Bunun kendi üzerinde müşahede edilmesini sağlamasıdır. Onun ahlakı Kuran’dı. Resulullah (sav) Allah’ın nebisi ve velisi olarak asla dünyaya yüz vermemiş “Allah’ım! ahiret yaşamından başka yaşam yoktur” buyurarak ahiret yurdunun kendisi için daha hayırlı olduğunu ifade etmiştir. Böylece “ahiret yurdu size has ise…” çağrısına hem sözü hem de ameliyle cevap vermiş böylece “ümmetin şahidi” olmuştur. Aynı şekilde ümmeti onu örnek alarak böyle davrandığı takdirde insanlara şahit olacaktır. Sahip olduğu nizamın hak olduğunu, gerçekten dünyayı sevmediğini ortaya koyacaktır. Ümmet bu şekilde kendi üzerinden insanlığa bir kıstas sunmuştur. Buna göre insanlığa lider olmak isteyen topluluk Allah’ı veli edinecek, ahiret yurdunu asıl yurt kabul edecektir. Her zaman içinden bu çağrıyı hatırlayarak buna “lebbeyk” diyecektir. Bu şekilde davranabilen toplum imamlığa-liderliğe adaydır. Çünkü bir topluluk bu sıfatlara sahip olduğunda içte adil, mütevazı hizmetkâr, dışarıya karşı ise cesur ve kahramandır. Tehlike anında şahitliğini ortaya koyarak şehitliğe koşar.
Toplumu, devleti idare edenler sükûnet ortamında şahit; mücadelede, tehlike halinde öne atılarak şehit olmalıdır. Bunun için “…o halde ölümü temenni edin doğru iseniz” çağrısına “Lebbeyk” diyebilmelidir. Bu çağrıya “Lebbeyk” diye cevap veriyorsa ister barışta ister savaşta, ister normal şekilde ölsün ister savaşta öldürülsün fark etmez o her halde şahittir, şehittir. Beni İsrail buna ‘Lebbeyk’ diyemediği için insanlığa imam olma konumunu kaybetmiştir. Dünya hayatını ahiret hayatına tercih ettikleri için bencilleşmişler ve önderlik vasfını kaybetmişlerdir.
Müslüman unutmamalıdır ki şehitlik belli şartlara has bir durum değildir. Buna niyet halisane bir şekilde “…o halde ölümü temenni edin doğru iseniz” çağrısına “Lebbeyk” diyebildiği takdirde şehittir, vesselam.
Abdurrahim Güneş / İnzar Dergisi – Şubat 2014 (113. Sayı)
Abdulhakim Sonkaya