25 yıl önce dünya henüz bu kadar kirlenmemişken veya kirletilmemişken… O zaman insanlarımız daha doğrusu Müslümanlarımız bir başkaydı. Bir başka olan bu Müslümanlarımız çevrelerini de başkalaştırabiliyordu…
Başkalaştırmayanlar başkalaşıyordu. Bu da tabiatın bir kanunuydu…
O temiz dünyanın temiz insanlarından bir akrabam vardı. Şöyle derdi: “Ne zaman ki para saysam hemen aklıma ألذي جمع مالا و عدّده (Durmadan parayı sayanın vay haline) ayeti kerimesi gelir ve irkilirim. Kendime bir çeki düzen veririm.”[1]
O zaman sadece dünya ve insanlarımız temiz değildi. Para kılıfına girmeyen, para sarmalına dolanmayan kalplerimiz de temizdi. Kalplerimize artık bir şey işlemiyor, dememizin altında aslında bu sarmal yatmaktadır. Çünkü kalplerimize başka bir işçilik yapılmıştır ya da başka bir işlemden geçmiştir; durmadan para saymak…
Bugün parayı sayan, hele zaman kazanma açısından daha hızlı koşmak için parayı, para sayma makinesinin içine koyup sayan kaç kişinin aklına الذي جمع مالا و عدّده (malı –parayı- sayanın vay haline) ayeti kerimesi gelir? Kaç kişi bizimkisi gibi irkilir ve kendisine çeki düzen verir? Kim bilir parayı sayarken aklımızdan ne hesaplar, ne projeler, ne hayaller, ne gelecekler geçiyordur.
Şunu da belirtmek gerekir ki İslam parayı saymayı, para-mal kazanmayı, zengin olmayı yermez, ayıplamaz. Hz. Osman, Abdurrahman b. Avf, Hz. Ebubekr ve daha birçok zengin olan sahabe vardı. Ve dönemlerinin baş tacıydılar. İslâm’ın, Kur’an’ın yerdiği şu: malı yani parayı sayarken fakir fukaranın-garip gurebanın o saydığı, saydıktan sonra çelik kasaya, oradan bankaya aktaracağı paradaki haklarını, ahiret ve hesap gününü unutmak, sadece kendisini hatırlamaktır. Durmadan sayıp durduğu parayı insanların faydasına sunmamaktır. Kur’an’ın yerdiği yatağını kuş tüyünden öte, para tüyünden yapıp paranın üzerine yatmaktır. Kur’an’ın yerdiği kişinin parayı altına koyması, altını ısıtan bu paranın mafsallarını gevşetmesidir.
Durmadan sayıp dururken ibadete zaman ayırmamaktır. Ayırsa bile parayı seccade yapıp üzerinde namaz kılmaktır. Durmadan sayıp durduğu paranın kafasını tamamen meşgul etmesidir Kur’an’ın yerdiği. Parayı sayarken İslam’ın denge tahtası üzerinde durmamaktır Kur’an’ın yerdiği. Parayı sayarken istikametten sapmaktır Kur’an’ın yerdiği. Kur’an yerine onu öpüp başına koymaktır Kur’an’ın yerdiği. Paraya bir kutsallık atfetmektir Kur’an’ın yerdiği…
Bununla beraber ticaret ahlakı ve mal-para konularında da ciddi bir tehdit ve uyarı vardır ayeti kerimede. Bir açıdan parayı sayarken fakirin hakkını hatırlamamanın bir çeşit ahlâksızlık olduğu belirtilir.
Yazımın bu kısmına geldiğimde kuyumcu bir akrabası olan bir arkadaşımı hatırladım. Kendisine o akrabasının durumu her sorulduğunda şu ayeti okurdu; وَالَّذٖينَ يَكْنِزُونَ الذَّهَبَ وَالْفِضَّةَ وَلَا يُنْفِقُونَهَا فٖي سَبٖيلِ اللّٰهِۙ فَبَشِّرْهُمْ بِعَذَابٍ اَلٖيمٍۙ (Altın ve gümüşü biriktirip Allah yolunda harcamayanları elim bir azapla müjdele. Tevbe 34)…
Neticede bu da aynı kapıya çıkıyor.
Parayı sayan akrabamın aklına “Durmadan parayı sayanın vay haline!” ayeti kerimesi, arkadaşımın aklına “Altın ve gümüşü biriktirip Allah yolunda harcamayanları elim bir azapla müjdele” ayeti kerimesi geledursun benim de aklıma Tekasür Sûresinin şu iki ayeti geldi; “Çoklukla övünme yarışı sizi kabirlere varıncaya kadar oyaladı” veya koşturdu.
Anlaşılan şu ki, bu maratondan bizi kimse dündüremez. İnadına koşacağız. Ama hiç olmazsa koşarken Azrail’e doğru koştuğumuzu bilelim...
[1] Mal Arapça’da para anlamında da kullanılır.
inzar
inzar