Avaşin
Ey gözleri bahar
Sözleri yağmur bereketli
Seni bilmeden önce seni
Dilemmalar alırdı beni
Karanlık ve aydınlık arasında
Bir yanım siyah dumanlara boğulurken
Bir yanımda
Pervana intiharları yaşanırdı
Bilmeden
Anladım ki artık
Kıvılcımlar kesmez beni
Yakıp kavuran alevler gerek
Göğsümün sızısına adınla başlayan bir merhem
Gönül coğrafyama
Adınla biten sözler gerek
Avşin
Avaşin
Sen ki bir gurbet ikliminin
Yanık türküsü
Hangi dudakları kanatırsın şimdi
Hangi yerde
Hangi gözlerden yaş olup iner
Hangi sözlerden
Hasret olup akarsın
De hadi
Bir mahpusluk kelamıyla konuş bana
İsmi Zeynep, Fatma, Ali, Ahmet
Ya da Yusuf olan
Büyüyünce ne olacaksın sorusuna
Hasretinin tersîmî olarak
Hâkim olup babamı kurtaracağım
Diyen minik yüreklerin
Özlemini anlat bana
De hadi
Hangi taş çatlayıp da
Parçalanmaz bu hale
Avşin
Tut elimden
Ve kaldır beni
Bilirsin ki ben
Senden gayrısına körüm
Kederimde gözlerin
Neşemde sözlerin var
Öyleyse götür beni
İkliminde hasret olmayan
Postacılarının
Ayrılık mektupları taşımadığı
Ve bahçelerinin
Betondan olmadığı
Bir memlekete
Bir memleket ki
Zindanlarında
Firaklar, bekleyişler
Baba diyerek dökülen
Gözyaşları mahpus edilsin
Ayaklarına prangalar
Ellerine kelepçeler takılsın
Göğsünde kalp diye
Bir parça et taşıyanların
Hükümlerini
Vicdanları yerine
Cüzdanlarıyla verenlerin
Düzen çarkında
Delikanlılık naraları atan
Fahişe huylu erkeklerin
Yedi kat zincirlere vurulsun
Elleri kurusun
Ebu leheb lanetini
Miras bilenlerin
Bir memleket ki
Kaldırımları
Medine çölünün
Kumlarından olsun
Duvarları
Mescidi nebevinin kerpiçlerinden
Evleri
Erkam’ın evi gibi olsun
Ve
Sokaklarında insanlar
Bünyan-ı mersus misali
Bir zincirin halkaları gibi
Yek pare tek vücut
Ashab-ı Kiram gibi
Allah için olsun
Ve Avşin
Avaşin
Aç gözlerini
Bahar gelsin
Konuş
Bitsin
Kuraklıklar ayrılıklar
Dağılsın karanlıklar
Bilirim
Göğsünde onulmaz yaralar vardır
Baktığın coğrafyalardan yana
Lakin yanındayım artık
Ben taşırım kederini
Sen yeter ki aç gözlerini
Aç ki
Dört duvar daha da daralmasın
Mezar olmasın bedenime
Gözyaşımın karıştığı
Tuzlu sular olmasın azığım
Yüreğimin demir parmaklıkları kırılsın
Çözülsün dilimdeki düğümler
Ayaklarım götürsün beni
Uzak diyarlara
Örneğin Afrika’ya
Ya da Moro’ya Hama’ya
Ortak etsin beni
Kırılan kolun kesilen başın
Akan gözyaşının
Acısına
Durmadan dolaştıra dursun beni
Diyar diyar
Zindan zindan
Her sabah
Hasret uykusundan uyanan çocukların
Hicran günlerine vursun yüreğimi
Dilimdeki kelimeler
Kor olsun kordan olsun
Bir ateş havuzunda erisin
Bedenleri saran
Bu gaflet kafesi
Ve Avşin
Aç gözlerini
Dünyalar
Nura doysun
Gözlerini aç
Aç gözlerini Avşin
Yeter
Asırlardır yaşadım karanlıklarda
Zulmeti nur
Nuru zulmet sandığım
Dilime düğümlenen kelimeler
Yüreğime hapsedilen esir aşkın için
Uykularımı kaçıran
Tutsak sevdam için
Zincirleri paslanmış
Gencecik bedenler için
Şeyh Said için
Hüseyincan için
Allah için
Aç gözlerini
Güneş doğsun
Mehmet Salih Gönül / İnzar Dergisi - Ağustos 2014 (119. Sayı)
M. Salih Gönül