Tükürün

Kürtler, tarihin hiçbir döneminde görülmemiş bir ihanet çemberinde zulüm çarkının iki dişi arasında nefes alma çabasında… Çınar’da sokak ortasında patlatılan bomba… Sonra Ankara… Sonra Sultanahmet… Dürümlü… Vezneciler… Ve Midyat…

Dürümlü’de on üç cesedin toplamından kalan altmış kilo, vahşeti gerçekleştirenlerin insanlıktan nasip alamadıklarının göstergesi.

Derken Midyat’ta evinde otururken kolu kopan hamile kadının içler acısı durumu bir yumru gibi oturdu böğrüme… O zaman büyük üstat Mehmet Akif’in hoşgörüsüne sığınarak “Tükürün” şiirine bir nazire döküldü dudaklarımdan. Hem Akif gibi, halkı tarafından ihanete uğrayan birilerinin duygularının terennümleridir sıraladıklarım. Edebiyat dünyasında buna nazire dense de aslında zaman ve mekândan azade bir öfkenin dışavurumudur yazılanlar.

Ağlama Midyatlım benim, beraber ağlaşalım
Elemim bir yüreğin kârı değil, paylaşalım

          Ne yapıp kahreyleyeyim çözümünü bilmem ki
          Bölgemde olanlara gökten rahmet iner belki

Dört bir yanımda kurtarıcı namına bir cellat
Bu ihaneti neden görmez halkım kör mü heyhat

          Bu yıkımlar ki uzanmış gidiyor dur ey yolcu
          Nerede başladı ihanet, bak nerede ucu

Bu ihanet-i kebir, bu şedit hüsran-ı lain
Ezilir ruh-ı sema parçalanır kalb-i zemin

          Azıcık kurcala olayları, seyret ne çıkar
          Dipçik altında ezilmiş, parçalanmış kafalar
 

Korkudan reng-i hüviyeti uçmuş birçok yüzler
Kim bilir hangi zulmü reva görmüş bu yüzsüzler

          Azadi denilen sahte sözlere lanet eder
          Nice umudu şikeste olan mazlum nalinler

Bombalanmış, kanı donmuş nice binlerle beden
Nice başlar, nice kollar ki cüda birbirinden

          Peçenek’te başlayıp parçalanan o mahlûkat
          Sonra Pınarcık’ta kurban edilen bunca hayat

Bembeyaz duvakları katrana batmış gelinler
Evi bombayla dağılmış biçare valideler

          Her biri parçalanmış bedene ait kümeler
          Saç, kulak, el, çene, parmak bütün enkaz-ı beşer

Bakalım pes eder mi deyip saldırır yakından
Canavar gibi vahşetle öldürülmüş nice can

          İşte bunlar o felaketzedeler ki bir düşün
          Kum tanesi gibi saçıldı bombalarla bütün

Müslümanlığı gerilik saydı bu hergeleler
Halk adına yapıldı bunca menfur cinayetler

          Ey bu toprakta birer naş-ı perişan bırakan
          İhanete peşkeş çektiğin sana olmaz vatan

Sanmayın bu ihanetin arkasında bayram var
Sizi tükrükte boğar bugünkü sessiz yığınlar

          Bakmayın hem tükürün pis çehre-i murdarına
          Tükürün belki biraz da duygu gelir arına

Tükürün cephe-i küfrün suratına tükürün
Tükürün çukurlaşan hayvan katına tükürün

          Ayaklansın görelim gayret-i halkın tükürün
          Yüzünü saklayan yüzsüzün suratın tükürün

Tükürün yola bomba döşeyen şu alçaklara
Sonra tükürün onlara alkış tutan uşaklara

          Tükürün ehl-i cehennemin o maskeli yüzüne
          Tükürün onların asla güvenilmez sözüne

Özgürlükçü takılan maskara mahlûku görün
Tükürün kirli vicdanına küffarın tükürün

          Hem de şenaat batağı olan kötü zamanın
          Batı’ya piyon olmuş rezil-i sefih uşağın

Önce Allah’ı bırakmakla bitirdi işini
Bilir ki iman oldukça kaldıramaz leşini

          Susturan zalimin idrakine bol bol tükürün
          Yine öfke ile çılgınlığım üstümde bugün

Bana da uzlet için bugün bir kehf-i Sevr lazım
Ey yaralı Kürt halkım bırak yalnız ağlayayım

Nurullah Ay / İnzar Dergisi – Temmuz 2016 (142. Sayı)