Mevsim İbrahim’in Mevsimidir!*

……. Ey yeryüzü! Bağrında sakladığın İbrahim’in farkında mısın? Ve ey güzel çocuk! Sen de İbrahim'i şimdi bir başka öğrenmeli, bir başka anlamalısın! Bugün hep İbrahim ile dolmalısın, taşmalısın! "İbrahim'e en yakın kimdir?" diye bir yarış var, Sen İbrahim'in hemen yanı başında durmalısın! Ve şimdi gözlerini şöyle güzelce bir yummalısın! Uçsuz bucaksız okyanusların önünde durduğunu, Engin deryaları seyre daldığını düşünmelisin… İşte o İbrahim'dir, bunu iyi bilmelisin! Ve İbrahim'in yüreğidir şu art arda gelen dalgalar! Sonra, bir uğultu yükseliyorsa yavaştan yavaştan... Gittikçe bir başka renge bürünüyorsa okyanus, Yükseliyor yükseliyor, kabına sığmıyorsa dalgalar, Yaman bir savaşa tutuşmuşsa karşı kayalıklarla, Fırlatıveriyorsa üzerindeki pislikleri uzaklara... Bil ki, işte o zaman İbrahim ayağa kalkıyor, Yiğit İbrahim, delikanlı İbrahim Üstüne üstüne yürüyor karanlıkların; "Ey baba, ey kavmim!" diye haykırıyor, güzel yüzlüm "Nedir şu Allah'ı bırakıp etrafında toplandıklarınız? "Nedir şu uğrunda eğildikleriniz, tapındıklarınız? "Nedir şu el açtıklarınız, yalvardıklarınız? "Nedir şu varıp varıp kapısına dayandıklarınız? "Nedir şu, rızkınızı veriyor sandıklarınız? "Nedir şu korktuklarınız, çekindikleriniz? "Yuh olsun size de" "Yuh olsun ellerinizle yaptıklarınıza da, "Yuh olsun yontup yontup taptıklarınıza! "Yuh olsun dillerinizle büyüttüklerinize!" Ardından biraz yatışmış görürsen suları, Sükûnet bulmuşsa biraz kükreyen dalgalar Ve bir tedirginlik almışsa zalimlerin bakışlarını Vicdanlarına yalancı bir sessizlik çökmüşse… Birileri senin yanaklarındaki kırmızılığı fark etmişse Alev alev yanan şu göz bebeklerine ilişmişse gözleri Ve sonra toplantı üstüne toplantı yapılıyorsa bir yerlerde, Köpüren ağızlardan ekran ekran bildiriler okunuyorsa... Ey benim güzel yüzlüm! Bil ki, İbrahim için odun toplanmaya başlanmıştır! Ve senin için hiç de güzel şeyler düşünmüyorlar! Fakat senin gözlerin zaten alev alev, yanakların zaten kıpkızıl, İbrahim zaten bir okyanus, yangınlar zaten onun yüreğinde değil mi? Öyleyse bırak toplansın toplananlar, yığılsın yığılanlar, tutuşsun tutuşanlar! Bak işte sen buradasın yaşanmaya değer kılmaktasın dünyayı İşte şu da İbrahim, Ateş dağının yeşil yamaçlarından çıkıp gelmekte olan "Ben Rabbime gidiyorum, O bana yolumu gösterecek!" diyen... Öyleyse biz de gidelim toparlan, Birlikte yürüyelim İbrahim'le Çünkü vakit, kızgın çöllerle denenmenin vaktidir, Eşlerle denenmenin, çocuklarla denenmenin, Yaman mı yaman bir denenmenin vaktidir! Bir tarih yazılıyor, yakından seyredelim İbrahimce duruşa biz de eşlik edelim! "Göğsümden ciğerlerimi çıkardım Şuraya, şu ıssız vadiye koydum susuz, ekinsiz vadiye, Senin için ey Rabbim! Sana secde sunulsun, Sana kulluk edilsin!" Bir ömür yolunu gözlediği kutlu yavrusunu, Yavrusunun annesini oracıkta bırakmış, Bakmadan yürümüşse, bir daha hiç dönmemişse, "Rabbim böyle istedi." demişse İbrahim... Artık ne demek düşer Hacer'e? Tükeniverir birden sözler, herkes teslim olur İbrahim'in Rabbine Başlar öne eğilir, o fasıl orada kapanır, yeni bir sayfa açılır tarihe. Bir ümmet yeşersin şu çölün ortasından, insanlığa şahid olsun Siyahlara bürünmüş Ka'be'nin yanından, Şu siyah cariyeden Bürüsün bütün ufukları, bürüsün bütün bir yeryüzünü diye... Biliyor musun ey kutlu Hacer, ey siyah cariye? Senin koşuşturduğun o iki tepeye "İşte şunlar, şu iki tepe yeryüzündeki işaretlerimdir!" buyurdu Allah! Kumlara karışan siyah topukların hakkı için Bir Safa, bir Merve çırpınıp duran yüreğin hakkı için Koşsun yürüsün oralardan beşeriyet! Önce İbrahim koşsun yürüsün senin izinden, İsmail yürüsün ve ardından gelenler yürüsün Ve sonra o Rasûl koşsun yürüsün! Ardından milyonlar, milyonlar koşsun yürüsün! Seni yaşasın, sana bürünsün, O gün herkes bir Hacer olsun, bir siyah cariye olsun Ve hep böyle sürsün gitsin Yerler ve gökler durdukça! Fakat bizim sözümüz dönsün dolaşsın yeniden İbrahim üzerine gelsin! Hem nasıl gelmesin güzel sözlüm! Gökler hep onun sözünü ediyor, Kitaplar hep onu yazıyorken, "Andolsun şu beldeye, "Andolsun bir babaya " “Andolsun bir oğula!" diyorken âlemlerin Rabbi Yeryüzünden bir beşeri seçiyor Dostum, Halilim diye ilan ediyorken, İşte orada bir durmalıyız, düşünmeliyiz, Ve irkilmeliyiz, gerçekten irkilmeliyiz Sonra, bir asra yakın hasretle beklenen, kutlu çocuğu, göz aydınlığı İsmail'i bilmeliyiz, Gelsin diye dua dua yolu gözlenen, Hicretlerle dolu bir ömrün meyvesini anlamalı, İbrahim'in gönlündeki yerini bir düşünmeliyiz Biliyor musun, İbrahim gibi hiç kimse denenmemiştir, Hiç kimseden kendi eliyle İsmailini kurban etmesi istenmemiştir! Hiç kimse de İbrahim gibi teslim olmamış, İsmail gibi boyun eğmemiş Yüce Rabbe! Aslında şu kurban vâdisinden biz kendimizi seyretmeliyiz! Sormalıyız kendi kendimize ki İbrahim'i anlamanın neresindeyiz? Bilmeliyiz İbrahim nerede duruyor, İsmail nerede ve biz neredeyiz? İsmail çapında neyimizi kurban ediyor, neyimizden geçiyoruz? Kestiğimiz şu hayvan neyin nesi, hangi İsmail'in fidyesi? Ne kadar uzak düşmüşüz İbrahim'in Rabbine, Nerelere savrulmuşuz? Nerelerden yaklaşmalıyız, Nerelerden, nasıl toparlanıp gelmeliyiz?   Mademki İbrahim ile yola koyulduk Biz yine İbrahim ile sürdürmeliyiz Çünkü ‘Ey benim Rabbim!' demişse İbrahim Gerçekten bir başka demiştir, nefesler tutulmalıdır. Çünkü göklerin nefesi tutulmuştur Hiçbir ses, bu kadar yankılanmamış Bu kadar iletken olmamış göklerde Göklerin kapısında hiç bekletilmemiş Artık hep böyle yalvarmalıdır yalvaranlar diye Göklerden yeryüzüne yeniden gönderilmiş İbrahim'in sözleriyle süslü Kitaplar indirilmiş! O gün bugün diller onun dualarıyla süslenmiş! Kelimeler İbrahim'den emanet ve ödünç alınmış İbrahim'in yüreğiyle yoğrulmuş da yükselmiş! İbrahim'in özüyle karışmış Allah'a ulaşan gözyaşları! Senin şu küçücük dudaklarında mırıldandığın dualar.. Bak, işte onlar da İbrahim'in duaları…   Hani bembeyaz bir mahşer kurulur ya şurada Arz'ın şu noktasında, Arafat'ta, Ka'be'de? Sonra beyaz bir kan gibi, hayat gibi dağılır oradan yeryüzünün bütün damarlarına... İşte ilkin İbrahim'in dudaklarından başladı bu akış Önce bir Ka'be yükseldi topraktan arşa doğru Rahman'ın fermanıyla, Cibril'in gözleriyle İbrahim'in, İsmail'in sevdasıyla örüldü Bir davet yankılandı İbrahim'in yüreğinden "Bağlansın şuraya insanlığın gönlü ey Rabbim, "Şu ıssız, kimsesiz yerdeki şu siyah noktaya " Akıp gelsin seller gibi bütün bir beşeriyet!' Ve artık orada attı şu yeryüzünün kalbi Gökler oraya indi, yerler orada bitti! İbrahim'in çağrısı bu, en ıssız noktalarda, en ücra yerde çınlar! İnananlar bir ses duyar, İbrahim'den davet alır, canlarına can gelir. Arınır hep kirlerinden, temizlenir, kefenlenir, Beyazlara bürünür coşar gelir dört bir yandan Karışır bu okyanusa, sakinleşir durulur İbrahim'in ikliminde güller açar buram buram yeryüzüne yayılır.   Gel bugün nefeslerimizde bu gülü soluyalım Artık "Kema salleyte alâ Ibrahîme" derken, İbrahim'i böyle bilelim, böyle anlayalım Mademki senin dudaklarına da İbrahim nakşedildi, Mademki artık "İbrahim" denince minicik yüreğinde bir çırpıntı başlıyor, Mademki kaşların çatılıyor söz Nemrud'a geldikçe, Ve bir görsen kendi kendini güzel yüzlüm, Allah denince, "İbrahim'in Rabbi" denince alev alev yanan bakışlarını, Benden kaçırdığın gözlerini ve saklamaya çalıştığın gözyaşlarını... Dinle ey güzel yüzlü çocuk! O gündür, bu gündür ve en son güne dek Yüce Arş'tan bir çizgi, bir nûr iner yeryüzüne İbrahim'in namına! Bir ucu Mekke'dedir, İbrahim'in elleriyle yükselttiği Ka'be'de Babil'den başlar, gelir Filistin'i kucaklar öbür ucu Ve bir diğer ucu da senin şu yanan gözlerindedir! Sen şimdi bir işaretsin yeryüzünde, Şu senin bastığın yer üçüncü bir noktadır, Mekke'den, Kudüs'ten sonra. *Kema Salleyte Kitapçığımızdan
Mehmet Göktaş