Durru Yetim

Ey Durru Yetim
Ben bir yetimim
Benim yetimliğim
Başımı okşayan şefkat elinin
Bana sevgi ve merhametin
Hatırıma günahların affedildiğinin
O Benzersiz İncinin
Benim için gözyaşı döktüğünün
Unutulduğu günden beri başladı
Ellerimde çile
Gözlerimde yaş
Yüreğimden hasret eksik olmadı
O günden bugüne kadar
Gün gün yıl yıl ay ay
Büyüdü yetimliğim
Dört bir yanına sıçradı
Dünyanın
Beden yetimliğimin yerini
Yürek yetimliği aldı
Ve bundandır ki
Can canandan
Kan damardan
İman müminden
Yetim kaldı

Ey Durru Yetim
Ben bir yetimim
Ve anladım ki
Asıl yetimlik
Bir zamanlar
Tebessümle bakan
Bir kardeş simasının
Fitne rüzgârına kapılıp
Dehşet veren
Bir hale gelmesiymiş
Çay içip pasta yerken
Açlıktan ölen Müslümanlar için
Her lokmada
Vah vah edilmesiymiş
Yaşarken bir Yusuf
Dört duvar arasında
Çocuklarının baba hasretiyle
Yetim yetim büyümesiymiş

Oysaki
Böyle miydi Sen yaşarken
Bizler
Emanetlerini yetim bıraktığımızdan beri
Daha bir koyulaştı yetimliğimiz
Camilerin cemaat yetimi
Kur ’anın bülbül yetimi
Sünnetin ihya yetimi oldu
Ve bundandır ki
Göz nurdan
Kalp manadan
İslam manadan
Yetim kaldı

Ey Durru Yetim
Şimdi
Gönlümü açtım
Yüreği dünyalara yeten
Bir annenin kolları gibi
Ümmetin tüm yetimliklerine
Ve gün gelecek
Bir güneş doğacak
Dağılacak karanlıklar
Ak pak ufuklar görünecek
Önce Kudüs aydınlanacak
Gülecek çocuklar
Ve bitecek Filistin’in yetimliği
Mazlum gönüller şenlenecek
Ardından
Arakanda
Bir bayram sabahına doğacak
Alınlar parlayacak
Secde nuruyla
Iraktan Suriye’ye
Moro’dan Eritre’ye
Ve memleketimde bitecek
Ümmetin yetimliği
Gözler yaş değil
Şükür dökecek
Eller dua dua açılacak
Göğüslerde bir inşirah
Ve açılacak
Gaflet perdesinin
Kapattığı gözler
Ve bundandır ki
Ümmetin ikiliği
Müslümanın acizliği
Çocukların yetimliği
Bitecek
Ve içimde biriken
Tüm hasretler
Ey Yetimler Yetimi

Mehmet Salih Gönül / İnzar Dergisi – Nisan 2015 (127. Sayı)