ÇAĞDAŞ BİR HİCİV

Dedem derdi liyakat ölüp gittiği zaman Körler ile sağırlar birbirini ağırlar Enaniyet ve makam yan yana durduğu an Köyde uyuz eşekler atlara laf atarlar   Biri ayyaş biri keş kafasız kafadarlar Gündüz güneşten kaçıp gece alem yaparlar Çirkeflikten bir nebze bile olsun kaçmazlar Şişman domuzlar gibi daima çamurdalar   Doğu’nun doğusunda itin biri havlarken Batı’nın göbeğinde eşek gibi zırlarken Denizden kaçan Yunan tohumları dururken Enayiler hoşgörü naraları atarlar   Kömürün karasından daha kara beyinler Onlar için çıplaklık çok da büyük bir hüner Hakikat güneşinden vampir gibi ürkerler Atılan her kemiğe köpek gibi havlarlar   Laf söylemekten aciz tek hünerleri içmek Akıl fikirden uzak bildikleri küfretmek Su alınca gemiyi fare gibi terk etmek Zoru görünce bunlar her şeyini satarlar   Sorsan erdem fazilet onlar için önemli İlim bilim her şeyden daha da çok değerli Hele vatan demeyin uğrunda ölünmeli Bu büyük yalanlara onlar da inanmazlar   İçi lağım çukuru dışları fitne fesat Dil namustan dem vurur yaptıklarıyla tezat Lut’un kavmi dirilse sizden kaçar ki heyhat Leş olup geberince camilere koşarlar   Bu devran böyle dönmez emri hak vaki olur İmamın kayığında hepsine yer bulunur Ya cennet bahçesi ya ateşten bir çukur Kabir en son kapıdır hesap zamanı başlar.  
M. Salih Gönül